OVERAL OGEN

Toen ik klein was, was ik verschrikkelijk bang.
Weet je voor wie?Voor God.
En weet je waarom?
Omdat God namelijk altijd alles zag.

Ook het remspoor in mijn onderbroek.
En dat vond ik niet leuk.
Het was namelijk mijn spoor.

Als ik bijvoorbeeld een speculaasje - zeg maar drie speculaasjes pikte uit de koekjestrommel, en dan heel zorgvuldig een architectonisch bouwwerk bouwde van speculaasjes, zodat niemand op de wereld zou zien dat ik zeven speculaasjes had gepikt... dan... zag...God...dat.
Die zat bij alles wat ik deed mee te gluren.

Ik was nooit alleen.
God was altijd sneller dan ik.
Ik was altijd tweest.
Als ik bijvoorbeeld iets bedacht had, had God het al bedacht.

Ik stelde mij God voor als iemand met overal ogen.
Zeg maar waar mijn neus zit, zat bij hem een giga-oog.
Zeg maar waar mijn zaakje hangt, hing bij hem een trosje ogen.
Kon die zo stiekem door de brievenbus gluren.

Ik vond God een lul.
En nou snap ik ook heus wel dat het niet zo vriendelijk is om het zo te zeggen, maar dat begrijpt God ook heus wel.

Maar als ik het niet zeg, weet je wat ik dan doe?
Dan jok ik.

En weet je wat je kan worden van jokken?
Ziek.

Ik heb dit verhaaltje bijvoorbeeld in Roermond niet verteld.
En weet je wat ik de dag daarna had?
Een koortslip.