Text:
In de duisternis
vlug genomen
sta je dan op
en gaat.
Bedenk
hoe leeg je bent geworden.

Hebben dan al die uren voor de spiegel
en al die jongens die je afwees
hiertoe geleid.
Wat je nu bent
beperkt je
tot wat ze van je verwachten.
En in de tuin
in de vrieskou
ril je en braakt,
beduusd over een daad
die teder zijn moest
en ver van teder was.

Nu ligt het achter je
gegiechel over liefde
en dat je een kind was,
maar voor je oud bent duurt nog lang.
Je braakt tussen de bloemen
en in de muffe kamers
gaat het feest verder.

Je denkt dat het iets helpt om weg te gaan
uit die groep dronken levens,
maar tien minuten zwanger
heb je er nog twintigduizend voor de boeg
waarin dit je te binnen schiet.
Dit feest 
deze sombere zaterdagnacht
dat er planeten uit je ogen rolden
en stuk gespat zijn
op gras
in de voorstad.