Weet je nog? toen de wind de bomen
tergde en hen de mantels van het lichaam trok
dat wij samen - de regen kletterde bij stromen -
schuilden en jij zo schrok

Toen ik je zei dat dit het eind was, en voorgoed
onze wegen zouden scheiden
"Mijn arme kind, 't is droevig maar het moet
beter is het heen te gaan", ik zweeg en jij schreide

Weet je nog? dat mijn hand de jouwe
zachtjes drukte, omdat jij spoedig zou zien
dat ik niet de beste was
en dat jij door je tranen lachte en zei: "Misschien...!"

Nu is het herfst opnieuw en regen, maar alleen
schuil ik onder 't lover, denk aan jou en - ween...

Do you recall? when the wind was taunting trees and blowing mantles off their body
that the two of us -- the rain, pouring, pattered --
sheltered and you startled

When I told you this was the end, and
for good
our paths would part
"My poor child, it is sad but we must
better is it to depart", I fell silent
and you wept

Do you recall? that my hand gently pressed yours, as soon you'd see
that I were not the best
and you smiled through your tears and said: "Perhaps..."

Now fall has come again and rain,
but alone
I shelter under foliage, think of you
and - wail...