Vers les docks où le poids et l'ennui
Me courbent le dos
Ils arrivent le ventre alourdi
De fruits les bateaux

Ils viennent du bout du monde
Apportant avec eux
Des idées vagabondes
Aux reflets de ciels bleus
De mirages

Traînant un parfum poivré
De pays inconnus
Et d'éternels étés
Où l'on vit presque nus
Sur les plages

Moi qui n'ai connu toute ma vie
Que le ciel du nord
J'aimerais débarbouiller ce gris
En virant de bord

Emmenez-moi au bout de la terre
Emmenez-moi au pays des merveilles
Il me semble que la misère
Serait moins pénible au soleil

Dans les bars à la tombée du jour
Avec les marins
Quand on parle de filles et d'amour
Un verre à la main

Je perds la notion des choses
Et soudain ma pensée
M'enlève et me dépose
Un merveilleux été
Sur la grève

Où je vois tendant les bras
L'amour qui comme un fou
Court au devant de moi
Et je me pends au cou
De mon rêve

Quand les bars ferment, que les marins
Rejoignent leur bord
Moi je rêve encore jusqu'au matin
Debout sur le port

Emmenez-moi au bout de la terre
Emmenez-moi au pays des merveilles
Il me semble que la misère
Serait moins pénible au soleil

Un beau jour sur un rafiot craquant
De la coque au pont
Pour partir je travaillerais dans
La soute à charbon

Prenant la route qui mène
A mes rêves d'enfant
Sur des îles lointaines
Où rien n'est important
Que de vivre

Où les filles alanguies
Vous ravissent le cœur
En tressant m'a t'on dit
De ces colliers de fleurs
Qui enivrent

Je fuirais laissant là mon passé
Sans aucun remords
Sans bagage et le cœur libéré
En chantant très fort

Emmenez-moi au bout de la terre
Emmenez-moi au pays des merveilles
Il me semble que la misère
Serait moins pénible au soleil

Naar de dokken het gewicht en
verveling krommen mijn rug
De buik zwaar van vruchten
keren boten terug

Ze komen van het eind van de wereld
voeren zwervers ideeën mee
in de spiegel van de lucht
het waanidee
Ze slepen geuren van peper
van onbekende oorden
eeuwige zomers

Waar je bijna naakt leeft
op het strand
Ik bijna heel mijn leven bekend
met de lucht van het noorden
zou het grijs weg willen wassen
door het boord te keren

Breng me
naar het eind van de wereld
naar landen van wonderen
Het lijkt me dat verdriet
minder pijnlijk is onder
de zon

In de bars bij het vallen van de avond
met matrozen
wanneer men over meisjes
en liefde spreekt
een glas in de hand
dan verlies ik het begrip
van dingen
en ineens nemen mijn gedachten
me mee en zetten me neer
Een prachtige zomer
op het strand
ik reik met mijn handen
liefde loopt als een gek
voor mij weg
en hang ik me op aan de nek
van mijn droom

Als de bars sluiten gaan de matrozen
aan boord
Ik blijf in de haven nog tot de morgen
staan dromen

Breng me
naar het eind van de wereld
naar landen van wonderen
Het lijkt me dat verdriet
minder pijnlijk is onder
de zon

Op een mooie dag zal ik vertrekken
op een boot krakend van romp
tot brug
Werkend in het kolenruim
neem ik de weg die me meeneemt
naar mijn kinderdromen
op verre oevers
waar alleen belangrijk is
dat ik leef
waar verlangende meisjes
ons hart verrukken
die naar men zegt kransen
van bloemen vlechten
die dronken maken

Ik zou vluchten
Daar mijn verleden laten
zonder enige spijt
zonder bagage het hart bevrijd
hard op zingend

Breng me
naar het eind van de wereld
naar landen van wonderen
Het lijkt me dat verdriet
minder pijnlijk is onder
de zon.