E lucevan le stelle
E olezzava la terra
Stridea l'uscio dell'orto
E un passo sfiorava la rena
Entrava ella, fragante

Mi cadea fra le braccia
O, dolce baci, o, languide carezze
Mentr'io fremente le belle forme disciogliea dai veli
Svani per sempre il sogno moi d'amore
L'ora fuggita, e muoio disperato
E muoio disperato
E non ho amato mai tanto la vita
Tanto la vita

En de sterren zijn aan het schijnen
En de aarde had een fijne geur
Het hek van de tuin piepte
En een voetstap knarste het zand
Geurig kwam ze binnen

En viel in m'n armen
Oh, zoete kussen, oh, dromerige strelingen
Terwijl ik (haar) koortsig van de prachtige sluiers ontdoe
Voor eeuwig is mijn liefdes droom verdwenen
Dat moment is vervlogen en ik sterf in wanhoop
En ik sterf in wanhoop
Nooit eerder heb ik het leven zo liefgehad
Het leven zo liefgehad