En dit is dan de vrouw, waarvan men zegt:
Zij is zo mysterieus Zij is het type
Waarvoor een man, hoe wijs ook, toch weer vecht
Waarom? Ik weet het niet. Zij heeft dat diepe

Zij zegt: De mist is weer bijzonder dik
Gewoon, wat u en ik ook wel eens zeggen
Zij zegt het anders, 't zit in haar blik
Daar weet ze iets heel mistigs in te leggen.

Zij heeft het makkelijk, zo al met al
Ze hoeft geen Leibniz en geen Kant te lezen
Achter haar ogen sluimert het heelal
Zeggen de mannen. 't Zal dus wel zo wezen

Zij inspireert een man door niets te doen
Te zwijgen en desnoods in slaap te vallen
Hij glimlacht en hij ziet Het Visioen
En hij vermoedt in haar wel zes heelallen

Maar in zijn pedicure juffrouw Hoff
Die met de bril en met katoenen benen
Vermoedt hij niets, al zwijgt ze als een mof
Al valt ze bots in slaap boven zijn tenen

Vergeef het mij, ik weet het zelf wel heus:
Dit werd mij door rancune ingegeven
En was ik zelf een tikje mysterieus
Ik had dit nooit en nooit geschreven