VAARWEL
(Raph Schillebeeckx)
’T had heel de dag geregend
toen de klok voor altijd stil bleef staan.
Je glimlachte tevreden.
Je was moe, te moe om door te gaan.
Je wou slapen, eeuwig slapen.
Je moest ons laten en verdergaan.
Voor altijd.
Vaarwel, mijn lieve schat,
ik wrijf de tranen uit m’n ogen.
Jij was alles wat ik had.
Ik laat je gaan.
Vaarwel, mijn lieve schat,
je blijft in mijn dromen voortbestaan.
Ik zag de laatste dagen
hoe het licht heel langzaam werd gedoofd.
’T was moeilijk te verdragen.
Het werd stil en donker in je hoofd.
Je wou slapen, eeuwig slapen.
Je moest ons laten en verdergaan.
Voor altijd.
Vaarwel, mijn lieve schat,
ik wrijf de tranen uit m’n ogen.
Jij was alles wat ik had.
Ik laat je gaan.
Vaarwel, mijn lieve schat,
je blijft in mijn dromen voortbestaan.
Maar na een tijd vervagen alle kleuren.
Met de tijd zal ik verdergaan.
Ik weet dat het moet.
Met de tijd zal het overgaan, voorgoed.
Vaarwel, mijn lieve schat,
ik wrijf de tranen uit m’n ogen.
Jij was alles wat ik had.
Ik laat je gaan.
Vaarwel, mijn lieve schat,
je blijft in mijn dromen voortbestaan.
Vaarwel, mijn lieve schat.