Ze komt niet meer, ze komt niet meer.
Nu blijft het altijd somber weer.
Nu is het hier een tranendal,
waar nooit de zon meer schijnen zal.

Zo heb ik nog een keer gewacht,
ik was misschien een jaar of acht,
en toen beloofde een vreemde vrouw
dat haar dochtertje bij me spelen zou.
Het was een meisje, lief en klein,
ze zou om twee uur bij me zijn.
En toen die middag henen ging,
heb ik zacht gehuild in de schemering.

Ze komt niet meer, ze komt niet meer.
Nu blijft het altijd somber weer.
Nu is het hier een tranendal,
waar nooit de zon meer schijnen zal.

Hij noemde mij ‘zijn zomerbruid’.
Ik maakte de verkering uit.
‘Drie weken rust,’ heb ik gezegd,
‘na dat oponthoud komt het weer terecht!’
Nu kijkt hij ’s avonds naar de maan.
Hij roept dat hemellichaam aan!
Hij roept al drieëntwintig jaar:
‘Nog drie weken maar, nog drie weken maar.
nog drie weken maar…’

Ze komt niet meer, ze komt niet meer.
Nu blijft het altijd somber weer.
Nu is het hier een tranendal,
waar nooit de zon meer schijnen zal.

Onder een pet met PTT
schuilt soms een zee van wereldwee.
Ik had een liefje, zo charmant
als een postzegel uit Somalieland.
Een postbesteller uit Oost-Zaan
is er met haar vandoor gegaan.
en brengt met haar de stukken rond.
Daarom zing ik nu met een bittere mond:

ze komt niet meer, ze komt niet meer.
Nu blijft het altijd somber weer.
Nu is het hier een tranendal,
waar nooit de zon meer schijnen zal.