Thuis was het vroeger stil, nogal stil:
mijn vader die zei nooit een woord;
mijn moeder, ze zweeg. Wat een verschil
met dit lawaaiige oord.

Altijd gelach en geschreeuw in dit huis.
En herrie, daar houd ik niet van.
Ik ben er de enige in dit tehuis
die niet tegen herrie kan.

Wat een kabaal bij het ontbijt,
in de gangen en in het toilet.
Terwijl ik aan al die geluiden lijdt,
wordt de radio harder gezet.

Ze vinden de stilte allemaal te saai.
Ik voel me verloren in het lawaai.
Als ze lachen en zingen, allemaal, iedereen,
dan voel ik me nog meer alleen.

We hebben het prettig wel met elkaar,
de leiders, de anderen en ik.
Gezellig, maar o, al dat misbaar!
Soms haat ik de hele zwik!

Het is een gelach, geschreeuw, altijd druk,
geloop en gedraaf en geren.
Voor mij is de stilte een vorm van geluk,
vandaar dat ik eenzaam ben.