Kijk, daar is Cor, die ouwe trouwe ziel,
hij werkt al vijftig jaar in bioscopen.
Hij moet een zwieper geven aan een wiel
zodra de film is afgelopen.

Je hoort nog hier en daar wat schoten knallen,
een jonkvrouw geeft een knappe prins een zoen,
voordat ze in elkanders armen vallen.
En dan moet Cor zijn werk nog doen.

Gelaten draait hij aan de titelrol
en trekt intussen aan een bruinig shaggie.
Hij zwijgt en draait beroemde namen rond,
de draaimachine is zijn stekkie.

Van trouwen heeft hij nooit iets willen weten,
hij leeft eenvoudig, hij heeft kind noch kraai,
hij kookt zijn eigen Hollands potje eten,
hij vond in eenzaamheid zijn draai.

Wat zeg ik morgen op het afscheidsfeest
als ik een das geef en een doos sigaren?
Dat hij één van de grote steunpilaren
van ons theater is geweest.