Ick hebbe ghedraghen wel seven jaer
En pacxken van minne, tvalt mi te swaer
Ick ben bedroghen
Ic waende den wilden valc hebben gevangen
Hi is mi ontvloghen

‘Joncheer, wildi daer loon af hebben
So coemt noch tavent tot mijnen bedde
Sijt seker dies
Mijn man die is van huys ghereden:
Tis zijn verlies’

‘Joncfrouwe, ghi hebt sof ellen honde
Oft si mi beten diepe wonden
Waer u dat lief?
Op u mans bedde en come ic niet
Wat mijns geschiet’

‘Joncheere, mijn honden sal ic doen binden
Aen gheen groen heyde daer staet een linde
In enen boomgaert
Daer sullen wi twee genoechlijck wesen
Stout, onvervaert’

In gheenen boomgaert dat hi quam
In sinen armen dat hijse nam
Si riep: ‘aym
Dat ic u oeyt so lief gecrege
Seer rouwet dat mi’

‘Joncfrouwe, en roept niet so seere
Ghi sult een goede vrouwe wederom keeren
Tot uwen man
Ende segt dat ghi waert roosen lesen
Int soete dal’

‘Rooskens te lesen is bi manieren
In ghenen velden so menighertieren
Des zeker zijt
Al soude mijn man zijn ooghen uut crijten
Hi is mijns quijt’