Het was een meysken vroech opghestaen
des morghens door den dou ghegaen
Om haer schoon lief te spreken

Met dien quam daer haer soete lief
Ic hebbe u van also goeder herten lief
Ia mocht ic bi u slapen

Dat meysken sprac met moede vry.
Men vinter knapen meer dan ghi
Gheef mi u trouwe te pande

Hi trock een vingherlinck van zijn hant.
Hout daer schoon lief gheeft mi u hant
Mijn trouwe gheve ic u te pande

Si stack den vingherlinc aen haer hant
Si seyde lief reyst uyten lande
Mer coemt noch tavont slapen

Ende dat verhoorde eens molenaer knecht
Hi nam die woordekens al op zijn recht
die woorden wil ic verbeyden

Hi tooch aen een harnas blanck
Hi clopte so lijselijck aen den rinck
Hi worde daer in gelaten

Tsnachts ontrent der middernacht
doen dat minnespel op zijn beste was
Haer lief quam cloppen al voor die dore

Hi clopte so lijselic aen den rinck
Staet op schoon lief ende laet mi in
Mijn trouwe hebt ghi te pande

Ic en stae niet op ic en laet niet in
Ic ligghe hier bi die alder liefste mijn
Gaet riden uwer straten

Tsmorgens vroech alst was schoon dach
En si den molenaer wel besach
Si en was gheen maecht ghebleven

Dat meysken maecte so grooten misbaer.
Si wranck haer handen si tooch haer hayr
Heere god wien hebbe ic in ghelaten

En weent niet meer mijn soete lief
daer en weten gheen knapen meer af
dan ghi ende ick alleyne

Tsmorghens als die sonne op ghinc
Haer lief quam om sinen rinck
die liefde was hem vergangen

Gheeft mi minen rinc met haesten snel.
Ic sie aen u bruyn oochskens wel
Ghi en zijt gheen maecht ghebleven

Ghi ionghe meyskens doch voor u siet.
En gheloof die ionghe molenaers niet
Si souden u haest bedrieghen