Jan Pieterson mien jong, Jan,
oew veurheufd was nog glad
doo'w pas verkering harn,
oew hoar was nog pikzwart.
Noe bi'j van boavn kaal, Jan,
en wit as snee roondum,
meer ik zeegn oewn berieptn kop,
Jan Pieterson mien jong.

Jan Pieterson mien jong, Jan,
wat he'w gelukkig wes.
Wiej renn met zien beidn
tot boavn op nen es.
Noe goa'w veurzichtig daal, Jan,
want wiej bint oet-esprongn.
Straks sloap wiej oonder an nen es,
Jan Pieterson mien jong.